3.4.17

Kupiliśmy do domu nowy sprzęt. Z kategorii dużych, co to zawsze kupuje się w dużych kartonowych pudłach. I jak to zwykle bywa, pudło okazało się najlepszą zabawką. Było już bazą i pretekstem do zbudowanie większej bazy zajmującej pół pokoju. Było łódką, łóżeczkiem dla przytulanek. A także łóżkiem dla Hani ;)
Jest z nami od prawie dwóch tygodni i wciąż nie można go wyrzucić.


Pan i Pani Naleśnik

Sobotnie śniadania kończą się czasami tak...


24.3.17

Taka sytuacja...

Dyskutujemy z Wojtkiem o jego zasobach do odwieszania kurtki na haczyk (zamiast rzucania w głąb szafy). Ja trochę wkurzona, Wojtek też, bo ktoś mu coś narzuca. Nakręcamy się wzajemnie, ja zaczynam mówić trochę głośniej. I w tym momencie podchodzi do mnie Hania i mnie przytula. Ja głupieję, bo nie wiem o co chodzi. Zaczynam powoli rozumieć, Hania też mi tłumaczy, że jak mnie przytuli, to przestanę na Wojtka krzyczeć. Aha. Ok. Rozumiem.
I czerwona lampka mi się zapala z hasłem "omnipotencja!!!", och nie, nie chcę tego fundować Hani, a już ufundowałam jak się okazuje. Zaczynam więc tłumaczyć, że ona nie ma wpływu na moje zachowania, na niczyje zachowania. Odpowiada tylko za to, co sama robi. Bla bla bla, czuję, że źle to tłumaczę i w ogóle moment i miejsce są nie te. I chyba mam rację, bo Hania uśmiecha się do mnie swoim szelmowskim uśmiechem i mówi: "Widzisz mamo, ja mam rację - nie krzyczysz już na Wojtka".
Śmieszy mnie ta historia i smuci jednocześnie. Wychowanie dzieci na ludzi szczęśliwych jest jeszcze trudniejsze niż mi się wydawało...

Pożegnanie

Żegnam się z zimą. Myślałam, że była i minęła, a jednak, gdy się odwróciłam i spojrzałam wstecz zobaczyłam, że dużo się działo i trochę się zmieniło we mnie, w nas, w naszym rodzinnym systemie przez te kilka miesięcy. Dobrze to zobaczyć :) Choć na początku widziałam jedynie długi, ciemny tunel. Okazuje się jednak, że jak dłużej popatrzyłam, to w tunelu było całkiem sporo świetlików :)
/zamykam w moim kuferku z pozytywnymi doświadczeniami i zapamiętuję, żeby przyszłym razem pozwolić sobie poprzyglądać się dłużej temu co z początku wydaje mi się tylko nieprzyjemne. a tu to piszę na wypadek, gdybym jednak zapomniała ;)/

Takim światełkiem z pewnością był nasz wyjazd w ferie, gdzie przede wszystkim odpuszczałam - sobie, dzieciom, Tomkowi. Och jak to cudownie odpuszczać i przyjmować to, co jest takim jak jest!

Jeździliśmy razem na nartach. Tym razem bez instruktora. Pewnie by się przydał, ale co tam, w końcu to miała być przyjemność!
Zjeżdżaliśmy razem na trasach trudnych - Hania dzielnie dawała radę na czerwonych, Wojtek pokusił się o spróbowanie sił na czarnych. Fajnie tak z nimi jeździć! Potem wracaliśmy na trasy łatwe, albo rozdzielaliśmy się według potrzeb. Wojtek chciał jeździć ze mną!
Korzystaliśmy z telewizora w pokoju ;) a tak! wypatrzyliśmy sobie oczy na następny rok i to było taaakie przyjemne pozwolić sobie na to. A jeszcze bardziej przyjemne cieszyć się tym :)
Byliśmy na basenie i na spacerze w górach, gdy halny odbierał nam przyjemność jeżdżenia na nartach (wybrać się do Doliny Białego, zamiast na spacer na Krupówki to był strzał w dziesiątkę. Jeju jak tak było pięknie!), spotkaliśmy się ze znajomymi. Dyskutowaliśmy o książce w 80 dni dookoła świata, którą Wojtek czytał do szkoły i narzekał, że nudna i przyznaliśmy, że rzeczywiście może nie przystawać do dzisiejszych czasów (choć pamiętam, że ja ją pochłonęłam, gdy byłam w Wojtka wieku - kolejna rzecz, którą puściłam ;)).
Fajnie nam razem ten czas mijał. Dobry czas razem.









3.9.16

O odrzucaniu

Mamy z Hanią taki zwyczaj, że najczęściej wieczorem to ja z nią zasypiam. Najpierw jej czytam, a potem kładę się obok niej i jeszcze rozmawiamy o różnych sprawach albo się po prostu przytulamy. Czasami od razu przechodzimy do tego punktu pomijając czytanie.
I taka sytuacja sprzed dwóch dni: leżymy już, światło zgaszone. Hania mi opowiada, że jak zasypia z jakąś przytulanką, to najpierw ją przytula, a potem w nocy, jak już uśnie, to ją puszcza. Rozmawiamy o tym chwilę.
W końcu czuję jak mi samej oczy się zamykają, wiem, że to jest ten moment kiedy powinnam wstać, bo inaczej usnę z nią. I pytam się: "Mogę już iść?". A Hania odpowiada "Nie, bo jeszcze Cię nie odrzuciłam."
I wzrusza mnie ta chwila, mądrość mojej córki, która wie, że są chwile kiedy jestem jej potrzebna i takie, w których mnie nie potrzebuje. I tak, jest to jakiś rodzaj odrzucenia, jednak zdrowy, normalny, zwykły proces dorastania.
I zachwyca mnie to, że dla Hani to żadna wielka sprawa, tylko norma.
I raduje mnie to, że jej odrzucanie mnie wcale mnie nie smuci, a cieszy :) Jest dobrze :)

A Hani teksty, różne spostrzeżenia nadają się do spisania i wydania w formie poradnika dla rodziców, czy ogólnie ludzi wręcz. Nie wiem skąd ona to ma, ale ma i jest to dar i dla niej i dla mnie i pewnie dla wszystkich, z którymi się w życiu zetknie.
Kiedyś mi powiedziała, że jak krzyczę na nią, to boli to bardziej niż jakbym ją uderzyła. Miała wtedy 3 lata. Zapamiętałam (choć przecież wiedziałam już wcześniej, że to nic dobrego).
Co nie znaczy, że nie krzyczę, żeby była jasność...

13.6.16

I jeszcze zaległy wpis z maja

Banda.
Zabawy dziecięce całą bandą to jest coś co mnie zachwyca.
Jak widzę, że uczestniczą w tym moje dzieci, to mnie to wzrusza i cieszy ogromnie.
Jeśli zabawa toczy się w plenerze, wśród kwitnących drzew owocowych, z wykorzystaniem naturalnych materiałów czyli drewna, wody, sznurka, etc., to już w ogóle pełnia szczęścia.

Ostatnie dwa weekendy to była właśnie taka okazja do obserwowania jak bawi się banda.
Jednego dnia siedzieliśmy wręcz jak na widowni patrząc z zachwytem jak bawią się nasze dzieci.

Jaki to fajny wiek - prawie 6 lat i 10 :)
Kreatywność kwitnie.
Naturalność też.

I jeszcze maj. W pełni :)